30 آوریل 2024- مطالعه ی اخیراً منتشر شده در مجله ی Diabetes Care، ارتباط بین مقاومت به انسولین، خطر قلبی- عروقی و اثربخشی فینرننون را در مدیریت دیابت نوع 2 بررسی کرد.

محققان در مطالعه ی FIDELITY با شرکت 13026 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 ، تأثیر مقاومت به انسولین- اندازه‌گیری شده با نرخ تخمینی دفع گلوکز(eGDR)- را بر خطر عوارض قلبی عروقی و کلیوی بررسی کردند. علاوه بر این، آنها بررسی نمودند که آیا این خطر بر اثربخشی فینرننون در مقایسه با دارونما تأثیر می گذارد یا خیر.

نتایج نشان داد که بروز حوادث قلبی عروقی در بیمارانی با eGDR پایین تر به طور قابل توجهی در مقایسه با افرادی با eGDR بالاتر، بدون توجه به درمان بیشتر است که نشان دهنده مقاومت به انسولین است. میزان بروز حوادث قلبی عروقی در هر 100 سال- بیمار در گروه دارایeGDR  پایین تر برای فینرننون 5.18 و برای دارونما 6.34 بود، در مقابل در بیمارانی با eGDR بالاتر برای فینرنون 3.47 و برای دارونما 3.76 بود.

ارتباط معنی داری بین eGDR و پیامدهای کلیه یافت نشد. همچنین، این مطالعه نشان داد که اثر فینرننون در کاهش عوارض قلبی عروقی و کلیوی در بیماران با سطوح مختلف مقاومت به انسولین، ثابت است.

این یافته ها بر اهمیت در نظر گرفتن مقاومت به انسولین به عنوان یک عامل خطر مهم برای حوادث قلبی عروقی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 تاکید می کند. در حالی که مقاومت به انسولین با پیامدهای کلیوی در این مطالعه مرتبط نبود، به عنوان یک عامل مهم در ارزیابی خطر کلی قلب و عروق، باقی می ماند.

این نتایج، بینش های ارزشمندی را در مورد تعامل پیچیده بین مقاومت به انسولین، خطر قلبی عروقی و اثربخشی دارو در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 ارائه می دهد. درک این روابط می تواند به بهبود استراتژی های درمانی هدفمندتر برای بیماران مبتلا به این بیماری مزمن کمک کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/insulin-resistance-linked-with-increased-cardiovascular-risk-not-kidney-risk-in-diabetes-patients-study-127642